Zapraszamy do zapoznania się z materiałem, w którym opisano wahanie ciśnienia wewnątrzgałkowego, które okazało się samoistnym czynnikiem ryzyka rozwoju jaskry otwartego kąta (OAG). Maksymalna wartość ciśnienia wewnątrzgałkowego okazała się najbardziej wiarygodnym pomiarem dla prognozowania ryzyka wystąpienia jaskry otwartego kąta, w całym spektrum wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego, prawdopodobnie wskutek uwzględnienia efektów wahań ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP) zarówno wśród osób z relatywnie niższym, jak i wśród osób z relatywnie wyższym poziomem tego ciśnienia.

American Journal of Ophthalmology

2018; 188: 51-59

Variation in Intraocular Pressure and the Risk of Developing Open-Angle Glaucoma: The Los Angeles Latino Eye Study.

Jiang X , Torrres M , Varma R , Los Angeles Latino Eye Study Group

 

Cel:

Ustalenie czy zakres wahań ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP) jest samoistnie związany z ryzykiem rozwoju jaskry otwartego kąta (OAG).

 

Projekt:

Długofalowe badanie populacji.

 

Metody:

3666 Latynosów, u których nie występowała jaskra otwartego kąta, uczestniczących w badaniu Los Angeles Latino Eye Study, było kontrolowanych przez 4 lata. Maksymalna wartość ciśnienia wewnątrzgałkowego, odchylenie standardowe wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego, zakres wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego i średnia wartość ciśnienia wewnątrzgałkowego były uzyskiwane z wyników 6 pomiarów dokonywanych na 2 wizytach. Diagnoza jaskry otwartego kąta, na każdej wizycie opierała się na zgodnej opinii ekspertów, którzy mieli dostęp do wszystkich wyników badań klinicznych z każdej wizyty. Uzyskane wyniki zostały przeanalizowane metodą wielowymiarowej regresji logistycznej.

 

Wyniki:

Maksymalna wartość, odchylenie standardowe oraz zakres wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego były związane z ryzykiem rozwoju jaskry otwartego kąta, a odchylenie standardowe i zakres wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego pozostały znacząco związane nawet po modyfikacji średniej wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego.

 

Maksymalna wartość ciśnienia wewnątrzgałkowego okazała się najbardziej przydatną zmienną, a inne zakresy ciśnienia wewnątrzgałkowego nie były związane z ryzykiem jaskry otwartego kąta (OAG) w modelu, który uwzględniał maksymalne wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego.

 

Skutek wahania ciśnienia wewnątrzgałkowego zmieniał się w zależności od poziomu tego ciśnienia.

 

Wśród pacjentów z wyższymi wartościami ciśnienia wewnątrzgałkowego (≥15 mmHg) tylko wyższe poziomy maksymalnego ciśnienia były związane z wyższym ryzykiem wystąpienia jaskry otwartego kąta (P< 0.05), podczas gdy odchylenie standardowe i przedział wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego nie były związane z ryzykiem wystąpienia jaskry otwartego kąta (OAG).

 

Wśród pacjentów z niższymi wartościami ciśnienia wewnątrzgałkowego (<15 mmHg), wyższe poziomy maksymalnego ciśnienia, odchylenie standardowe i przedział wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego były związane z wyższym ryzykiem rozwoju jaskry otwartego kąta (P<0.05).

 

Średnie wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego były związane z ryzykiem rozwoju jaskry otwartego kąta wyłącznie u pacjentów z wyższym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, a nie u tych z niższym. Wyniki były podobne, kiedy pacjentów podzielono na dwie grupy według wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego 18 mmHg (IOP <18 mmHg oraz IOP ≥18 mmHg).

 

Wnioski:

Wahanie ciśnienia wewnątrzgałkowego okazało się samoistnym czynnikiem ryzyka rozwoju jaskry otwartego kąta (OAG). Maksymalna wartość ciśnienia wewnątrzgałkowego okazała się najbardziej wiarygodnym pomiarem dla prognozowania ryzyka wystąpienia jaskry otwartego kąta, w całym spektrum wartości ciśnienia wewnątrzgałkowego, prawdopodobnie wskutek uwzględnienia efektów wahań ciśnienia wewnątrzgałkowego (IOP) zarówno wśród osób z relatywnie niższym, jak i wśród osób z relatywnie wyższym poziomem tego ciśnienia.

 

 

 

Variation in Intraocular Pressure and the Risk of Developing Open-Angle Glaucoma: The Los Angeles Latino Eye Study.

American Journal of Ophthalmology

2018; 188: 51-59

Jiang X , Torrres M , Varma R , Los Angeles Latino Eye Study Group

PURPOSE:
To determine whether measures of intraocular pressure (IOP) variation are independently associated with the risk of developing open-angle glaucoma (OAG).

DESIGN:
A population-based, longitudinal study.

METHODS:
A total of 3666 Latinos free of OAG at the baseline of the Los Angeles Latino Eye Study were followed up 4 years later. Maximum IOP, standard deviation (SD) of IOP, range of IOP, and mean IOP were derived from 6 readings obtained at the 2 visits. OAG diagnosis at each visit was based on the consensus of experts who had access to all clinical examination data from that visit. Multivariate logistic regression was performed.

RESULTS:
Maximum, SD, and range of IOP were all associated with risk of developing OAG, and SD and range of IOP remained significantly associated even after adjustment for mean IOP. Maximum IOP provided the best fit to the data and other IOP measures were not associated with OAG risk in the model that had included maximum IOP. The effect of IOP variation varied by the level of IOP. Among participants with higher IOPs (≥15 mm Hg), only higher levels of maximum IOP were associated with a higher OAG risk (P < .05), while SD and range of IOP were not associated with OAG risk. Among participants with lower IOPs (<15 mm Hg), higher levels of maximum, SD, and range of IOP were all associated with a higher risk of developing OAG (P < .05). Mean IOP was associated with OAG risk only in participants with higher IOPs and not in those with lower IOPs. Results were similar when participants were stratified as <18 and ≥18 mm Hg.

CONCLUSIONS:
IOP variation was an independent risk factor for OAG. Maximum IOP was the most consistent IOP measure for predicting OAG risk across the entire spectrum of IOPs, possibly by capturing the effect of IOP variation among persons with relative lower IOPs as well as mean IOP effects in those with higher IOPs.