Dy­na­mi­ka fil­mu łzo­we­go na po­wierzch­ni oka jest sze­ro­ko ba­da­na, lecz wciąż nie do koń­ca wy­ja­śnio­na. W ce­lu lep­sze­go zro­zu­mie­nia me­cha­ni­zmu co­raz bar­dziej po­wszech­ne­go scho­rze­nia, któ­rym jest ze­spół su­che­go oka (ZSO), i uspraw­nie­nia me­tod słu­żą­cych je­go dia­gno­sty­ce, szcze­gól­ną uwa­gę kie­ru­je się na po­rów­na­nie za­cho­wa­nia fil­mu łzo­we­go – oczy zdro­we vs oczy do­tknię­te ZSO. Pow­sta­ło do tej po­ry wie­le mo­de­li, za po­mo­cą któ­rych pró­bo­wa­no scha­rak­te­ry­zo­wać dy­na­mi­kę fil­mu łzo­we­go bez­po­śred­nio po mru­gnię­ciu pod­czas roz­pro­wa­dza­nia po­szcze­gól­nych warstw na po­wierzch­ni oka oraz wy­ja­śnić me­cha­nizm prze­rwa­nia fil­mu łzo­we­go, jak rów­nież ma­te­ma­tycz­nie opi­sać pro­ces je­go ście­nia­nia.