Zapraszamy do zapoznania się z treścią artykułu.

Rehabilitacja osób z dysfunkcją narządu wzroku jest uzupełnieniem leczenia okulistycznego. Przynosi wymierne korzyści pacjentowi w postaci lepszego funkcjonowania, nawet wtedy, gdy z medycznego punktu widzenia proces leczenia (zabiegowy i/lub farmakologiczny) nie przynosi poprawy. 

Celem rehabilitacji jest nauka umiejętności radzenia sobie w różnych sytuacjach życia codziennego metodami bezwzrokowymi lub z wykorzystaniem resztek wzroku. 

Kto powinien zgłosić się na rehabilitację? Każdy u kogo występują: 

  • trudności w czytaniu, pisaniu, oglądaniu TV,
  • odczytywaniu numerów i nazw ulic,
  • nadmierna wrażliwość na światło,
  • zaburzenia widzenia barw,
  • ślepota zmierzchowa,
  • zaburzenia adaptacji
  • i wiele innych.

Uprawnionym do rehabilitacji jest każda osoba, która mimo okularów korekcyjnych ma trudności z wykonywaniem czynności wzrokowych, ale która może poprawić swoją zdolność wykonywania tych czynności poprzez wykorzystanie wzrokowych metod kompensacyjnych, pomocy ułatwiających widzenie i innych pomocy rehabilitacyjnych oraz poprzez dostosowanie środowiska fizycznego.

REHABILITACJA W RAMACH UBEZPIECZENIA ZDROWOTNEGO (NFZ) wymaga skierowania do PORADNI REHABILITACJI OSÓB Z DYSFUNKCJĄ NARZĄDU WZROKU wystawionego przez lekarza okulistę, neurologa lub lekarza rehabilitacji. 

PROGRAM REHABILITACJI WZROKU realizowany jest zespołowo przez:

1. Psychologa prowadzącego indywidualne działania terapeutyczne w celu:

  • zredukowania stresu związanego z pojawieniem się znacznej dysfunkcji wzroku, 
  • minimalizowania strachu przed pogłębieniem się słabowzroczności lub utratą wzroku,
  • motywowania pacjenta do podjęcia rehabilitacji,
  • wsparcia informacyjnego w zakresie orzecznictwa, należnych uprawnień, dostępu do literatury, kultury itd,
  • pomocy w rozwiązaniu innych problemów.

2. Tyflopedagoga - specjalistę rehabilitacji osób niewidomych i słabowidzących dokonującego:

  • funkcjonalnej oceny widzenia w celu ustalenia poziomu samodzielności wzrokowej,
  • ustalenia indywidualnych potrzeb rehabilitacyjnych,
  • doboru pomocy optycznych i nieoptycznych wspomagających widzenie,
  • nauki posługiwania się pomocami optycznymi i nieoptycznymi,
  • ćwiczeń usprawniających widzenie,
  • nauki korzystania z posiadanych resztek wzroku,
  • zajęć z zakresu czynności życia codziennego,
  • konsultacji dotyczącej organizacji i przystosowania otoczenia,
  • nauki technik komunikacji, w tym pisma Brajla oraz konsultacji tyfloinformatycznej

3. Instruktora orientacji przestrzennej - prowadzenie indywidualnych zajęć w zakresie:

  • doboru i korzystania z białej laski,
  • nauki orientacji przestrzennej oraz samodzielnego przemieszczania  się w pomieszczeniach i w terenie otwartym,  
  • podróżowania środkami lokomocji publicznej, z uwzględnieniem technik ochronnych, 
  • nauki rodziny/opiekunów widzących bycia przewodnikiem.

W trakcie procesu rehabilitacji pacjent może zostać wyposażony w refundowane przez NFZ pomoce optyczne i białe laski oraz inne specjalistyczne urządzenia.